شعر های اتشی از باباطاهر
متاع کفرو دین بی مشتری نیست گروهی اون گروهــــی این پسندند
دلا اصلا نتــرسی از ره دور دلا اصلا نتـــــــرسی از ته گور
دلا اصلا نمیترسی که روزی شوی بنــــــــگاه مار و لانه مور
به خنجر گر درارن دیده گونم به اتـــــش گر بسون استخونم
اگر بر ناخنـــــونم نـی بکوبن نگیرم دل ز یـــــار، مهربونم
مو ان رندم که عصیان پیشه دیرم به دستی جام و دستـــی شیشه دیرم
اگر تو بیگنـــــــاهی رو ملک شو مو از حــــــــــوا و ادم ریشه دیرم
به گورستان گذر کردم کـم و بیش به دیدم حال دولتمنــــــد و درویش
نه در ویشی به خاکی بی کفن ماند نه دولتمنــــد برد از یک کفن بیش
نمی دونم دلم دیوونه کیست کجا می گردد و در خونه کیست
نمیدونم دل سر گشـــــته مو اسیر نرگس مستـــــــــونه کیست
اگر زرین کلاهی عاقبــــــت هیچ به بخت ار پادشاهی عاقبت هیچ
گرت ملک سلیمان در نگین است در اخر خاک راهی عاقبت هیچ
چون ان شاخم که بارش خورده باشند چو ان ویرون که گنجش برده باشند
براون پیـــری همی نالم در این دشت که رودان جوونــــــــش مرده باشند
یکی دردو یــــــــــــــــکی درمون پسندد یکی وصل و یــــکی هجرون پسندد
مو از درمون و درد و وصل و هجرون پسنـــــــــــــدم انچه را جانون پسندد
اگر شیری اگر ببری اگر گور سر انجامت بود جـــــا در ته گور
تنت در گور گردد سفره گستر بگردش موش ومار وعقرب ومور